Strony

środa, 21 sierpnia 2013

Dworki i róże - czyli to co uwielbiam

Marianna i róże to rodzaj pamiętnika napisanego przez autorki na podstawie zachowanego archiwum rodziny Malinowskich i Jasieckich, osiadłych w Wielkim Księstwie Poznańskim na przełomie XIX i XX wieku, oraz różnych źródeł historycznych dotyczących tego okresu. 

Wydawnictwo: Zyska i S-ka
stron: 477
wydano: 2008
oprawa: miękka
Z Wielkopolską w tle


Na ten pamiętnik trafiłam przypadkiem, zresztą co tu ukrywać, zachecił mnie pewien młody recepcjonista Villi, która jest w pewnym cudownym miejscu. Mam z tym miejscem wiele fajnych wspomnień, choć już nie jest tak jak kiedyś...
Dawniej budynki pgr-u, teraz "wypasiona" willa, do której zjeżdżają nawet znane osoby...cóż czas leci, cieszę się, że ktoś chciał zainwestowaći stworzył to miejsce...ale nie tylko to, w którym pracuje miły pan, lecz też dworek, w którym mieszkała Marianna.
Dolsk i Ostrowieczko, to właśnie miejsca, które lubię i znam. "Marianna i róże" to pamiętnik kobiety, żony, ale przede wszystkim troskliwej matki - najlepszej obserwatorki, która postanowiła spisać losy rodziny dla przyszłych pokoleń.
Kobieta robi to doskonale, choć czasem wiele rzeczy wydaje się niepotrzebnych, to i tak przełom XIX / XX wieku jest ogromnie ciekawy.
Marianna opisuje nie tylko rodzinne szczęścia czy dramaty, ale skupia się też na obecnych strojach, postępach, ale też polityce kraju. Autorka ukazuje życie podczas niewoli pruskiej, walkę o przywrócenie języka polskiego w szkołach. Nie da się opisać wszystkiego o czym pisała Marianna, to trzeba przeczytać. Przewija się wiele nazwisk osób zasłużonych dla Poznania i Księstwa Poznańskiego, które warto znać, o których do tej pory się wspomina.
"Marianna i róże" to bardzo dobry pamiętnik, bardzo interesujący, na pewno nie na jeden wieczór, tylko na kilkanaście długich dni. Nim trzeba się delektować, wiele rzeczy przemyśleć, ale przede wszystkim przenieść się w czasie - na pewno warto!
Polecam, idealna na długie wieczory przy gorącej herbacie i kominku.

Wyzwanie: Polacy nie gęsi... 




6 komentarzy:

  1. Bloga dodałem do obserwowanych, zapraszam do mnie na imperium lektur

    OdpowiedzUsuń
  2. Do końca nie jestem przekonana i mam wątpliwości, czy nie będzie mi się dłużyć :) Pozdrawiam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń
  3. To już kolejny ślad, który ta książka zostawia, kusząc mnie nie tylko swoim tytułem, ale i treścią. Dwa tygodnie temu usłyszałam o niej sporo dobrego i nie mogę jej wyrzucić ze swojej głowy. Najwyraźniej ta książka czegoś ode mnie chce:)Na pewno tego, abym ją przeczytała! Dziękuję Sabinko, za polecenie. teraz już wpisuję ją na listę "Muszę mieć!".
    Pozdrawiam bardzo cieplutko:)
    M.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ha! Mnie też pokusiła :)
      Warto odwiedzić te wszystkie miejsca :)) Piękne zresztą :) Od Poznania tak zwany rzut beretem :)

      Usuń
  4. Zapraszam na moją JESIENNĄ WYMIANKĘ:)

    OdpowiedzUsuń
  5. Może być ciekawe... Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń