Chcielibyście przenieść się w czasie? Bohater tej opowieści, Mikołaj, pewnego dnia obudził się w świecie z przeszłości. Wszystko było inne, a w dodatku jakieś dziwaczne. Zero komputerów, zero iPodów, zero McDonalda. Zamiast olbrzymich galerii handlowych – PDT-y, w których udane zakupy graniczą z cudem. Zamiast wypasionych fur – skromne syrenki i trabanty. A jesienią zamiast lekcji – trzydniowe wykopki! Domyślacie się, co to za czasy? Zapraszamy w podróż po Polsce lat 70. Gwarantujemy niezapomniane wrażenia!
Autor: Magdalena Zarębska
Wydawnictwo: Skrzat
Wydano: 2011
stron : 240
okładka: miękka
Nazwisko autorki znane mi jest głównie ze słyszenia, czasem trafiam na inne książki Magdaleny Zarębskiej. Przyszedł czas, by sięgnąć i zapoznać się z opowiadaniem "Kaktus na parapecie" Muszę przyznać, że spodziewałam się nudnego opowiadania o czasach odległych, a otrzymałam świetną historię napisaną z humorem. Wspomnienia z przeszłości są napisane bardzo interesująco, czasem nawet zaskakująco...
Czy chcielibyście przenieść się w czasie? Lata siedemdziesiąte tudzież osiemdziesiąte to już bardzo odległe czasy, szczerze powiedziawszy ledwie je pamiętam. Może dlatego pochłonęłam książkę pani Zarębskiej. Część rzeczy, wydarzeń pamiętam, część znam z opowiadań starszych już osób, jednak o wielu rzeczach przeczytałam teraz.
Mikołaj, bo to on jest głównym narratorem, przenosi się z roku 2009 do 1979. Wyobrażacie sobie jakie musi być jego zaskoczenie kiedy odkrywa brak współczesnych gadżetów? Inny świat, to chyba najlepsze określenie tego, z czym przyszło mu się zmierzyć. Gdzie się podział komputer? Samochody? Nowoczesne sprzęty AGD? Dlaczego w sklepach brakuje towaru? Pierwsza myśl, nie da się żyć w takich czasach, ale czy na pewno? Jak poradzi sobie Mikołaj???
"Kaktus na parapecie" to świetnie napisana historia o latach siedemdziesiątych. Ciekawie było zagłębić się w coś o czym dawno wielu z nas zapomniało. Mnóstwo osób, a najbardziej młode pokolenie, nie wyobraża sobie życia bez komputera, telefonu komórkowego, ipoda, czy też tzw. shoppingu. Co by było, gdyby los spłatał nam takiego figla jak Mikołajowi i przeniósł nas w zamierzchłe już czasy? Czego najbardziej by wam brakowało???
Zanim ktoś przeniesie się w inny wymiar, choćby w wyobraźni, proponuję zapoznać się z książką Magdaleny Zarębskiej. "Kaktus w sercu" jest wart polecenia, myślę, że starszym będzie miło powspominać, a młodszym przybliżyć czasy, których nie mają prawa pamiętać. Może to być dla nich nie lada zaskoczenie...
Oczywiście za książkę dziękuję panu Łukaszowi :)))))
Strony
- Strona główna
- Słówko o mnie ...
- Zaufali mi ...
- ABC... 2011/2012
- ABC... 2013
- ABC...2014
- ABC...2015
- Przeczytane w 2010 roku
- Przeczytane w 2011 roku
- Przeczytane w 2012 roku
- Przeczytane w 2013 roku
- Przeczytane w 2014roku
- Przeczytane w 2015 roku
- Przeczytane w 2016 roku
- Przeczytane w 2017 roku
- Przeczytane w 2018 roku
- Spotkania autorskie:
- W królestwie Nory Roberts
- Moje podróże - miejsca, które polecam
- Moje podróże 2016-2018
czwartek, 27 października 2011
środa, 26 października 2011
Na piaskach pustyni...
Julia Schlick, fotoreporterka, od lat dokumentuje na swoich zdjęciach wyzysk dzieci w Trzecim Świecie. Jej partnerem w życiu i w pracy jest Cliff Clifton, światowej sławy dziennikarz, zajmujący się tym samym tematem. Stanowili nierozłączną parę aż do dnia, gdy trzy lata temu Cliff zniknął bez śladu. Choć Julia poruszyła niebo i ziemię, by go odnaleźć, jej poszukiwania zakończyły się fiaskiem.
Autor: Stephane Heaume
Wydawnictwo: Muza
Wydano: 2011
stron : 208
okładka: miękka
Co mnie pokusiło by wybrać tę powieść? Nie wiem, być może okładka, która jest dość tajemnicza, a zarazem bardzo kusząca. Myślę jednak, ze zdecydował opis, który zachęcał tematyką, pewną tajemnicą, a zarazem kuszącą podróżą w głąb Afryki. Nie miałam wcześniej okazji przeczytać książek Stephane Heaume, to pierwsza powieść, jednak już wiem, że nie ostatnia. Dlaczego? Dlatego, że autor zawładnął moją wyobraźnią...
Oj tak, wyobraźnia była bardzo potrzebna. Autor zabrał mnie w podróż po Afryce. Zaczynając od Pan'Jah do przełęczy Aoudi-Skandolar na skraju pustyni, przez Wielki Erg w kierunku opustoszałej osady Assi-Haoud. Następnie przez pasma gór Akhmed i płaskowyżu El-Amkar i dalej karawaną do celu podróży fortu Haggar. Podróż wydaje się być wyczerpująca, ale czego nie robi się dla ukochanej osoby? Gdy tylko Julia, fotoreporterka dowiaduje się, że ma możliwość odnalezienia Cliftona, który zaginął przed 3 laty, nie waha się, zgadza się na wszystko. Wyrusza wraz z handlarzami i wojskiem, by odnaleźć swojego ukochanego. Czy uda się jej spotkać z Cliftonem? Czy oczyści jego złe imię? Kim okażę się tajemnicza kobieta?
"Noc w forcie Haggar" to fantastyczna powieść, która choć nie należy do lekkich, to czyta się ją niezwykle szybko. Ciekawość powoduje, ze przewracamy kartki w błyskawicznym tempie, by dowiedzieć się czy Julia odnajdzie Cliftona? Autor wplata wiele wątków, które po części odwracają uwagę od głównego problemu powieści. Książka przepełniona jest tajemnicą, niepewnością, ale przede wszystkim sensacją. Pojawiają się też wątki drastyczne, które mną wstrząsnęły. Jednak świat jest taki, a nie inny, brutalność staje się czymś oczywistym, tak jak w odległych krajach handel ludźmi, który i w tej powieści występuje. Choć Stephane Heaume wiele wspaniałych miejsc zawdzięcza swej wyobraźni, to i tak miało się ogromne wrażenie, że podróż, którą nam zafundował w powieści jest bardzo realistyczna.
"Noc w forcie Haggar" polecam z czystym sumieniem, wspaniale było zatopić się w interesującą powieść, której akcja dzieje się głównie na piaskach pustyni. Jest wręcz idealna na zimne i pochmurne dni przy lampce dobrego wina, bądź kubku gorącej herbaty.
Autor: Stephane Heaume
Wydawnictwo: Muza
Wydano: 2011
stron : 208
okładka: miękka
Co mnie pokusiło by wybrać tę powieść? Nie wiem, być może okładka, która jest dość tajemnicza, a zarazem bardzo kusząca. Myślę jednak, ze zdecydował opis, który zachęcał tematyką, pewną tajemnicą, a zarazem kuszącą podróżą w głąb Afryki. Nie miałam wcześniej okazji przeczytać książek Stephane Heaume, to pierwsza powieść, jednak już wiem, że nie ostatnia. Dlaczego? Dlatego, że autor zawładnął moją wyobraźnią...
Oj tak, wyobraźnia była bardzo potrzebna. Autor zabrał mnie w podróż po Afryce. Zaczynając od Pan'Jah do przełęczy Aoudi-Skandolar na skraju pustyni, przez Wielki Erg w kierunku opustoszałej osady Assi-Haoud. Następnie przez pasma gór Akhmed i płaskowyżu El-Amkar i dalej karawaną do celu podróży fortu Haggar. Podróż wydaje się być wyczerpująca, ale czego nie robi się dla ukochanej osoby? Gdy tylko Julia, fotoreporterka dowiaduje się, że ma możliwość odnalezienia Cliftona, który zaginął przed 3 laty, nie waha się, zgadza się na wszystko. Wyrusza wraz z handlarzami i wojskiem, by odnaleźć swojego ukochanego. Czy uda się jej spotkać z Cliftonem? Czy oczyści jego złe imię? Kim okażę się tajemnicza kobieta?
"Noc w forcie Haggar" to fantastyczna powieść, która choć nie należy do lekkich, to czyta się ją niezwykle szybko. Ciekawość powoduje, ze przewracamy kartki w błyskawicznym tempie, by dowiedzieć się czy Julia odnajdzie Cliftona? Autor wplata wiele wątków, które po części odwracają uwagę od głównego problemu powieści. Książka przepełniona jest tajemnicą, niepewnością, ale przede wszystkim sensacją. Pojawiają się też wątki drastyczne, które mną wstrząsnęły. Jednak świat jest taki, a nie inny, brutalność staje się czymś oczywistym, tak jak w odległych krajach handel ludźmi, który i w tej powieści występuje. Choć Stephane Heaume wiele wspaniałych miejsc zawdzięcza swej wyobraźni, to i tak miało się ogromne wrażenie, że podróż, którą nam zafundował w powieści jest bardzo realistyczna.
"Noc w forcie Haggar" polecam z czystym sumieniem, wspaniale było zatopić się w interesującą powieść, której akcja dzieje się głównie na piaskach pustyni. Jest wręcz idealna na zimne i pochmurne dni przy lampce dobrego wina, bądź kubku gorącej herbaty.
wtorek, 25 października 2011
ABC...Magdaleny Kordel
Jestem do dziś zaskoczona, że mój gość zgodził się wziąć udział w zabawie. Niestety, Autorki nie idzie "spotkać" w sieci. Na całe szczęście nie musiałam się zbytnio "nabiegać" by odnaleźć kontakt do mojego gościa. Udało się, dlatego mam ogromną przyjemność przedstawić Wam najbardziej wesołą autorkę jaką miałam okazję dotychczas poznać - Magdalenę Kordel. Wielu osobom znana z podróży do Malowniczego, mnie najbardziej kojarzy się z debiutancką powieścią "48 tygodni" i z mejlami, które wywołują łzy - śmiechu...
To co napisała o sobie:
Dodatkowo właścicielka kota "obronnego" i świnki Stefana :) :) :)
Abc...Magdaleny Kordel
Anty... - Antykwariat. No cóż teoretycznie wiem, że nie o to w tym słowie chodzi, ale miało być pierwsze skojarzenie, tak? I oto co mi się z miejsca nasunęło: antykwariat. Może to dlatego, że ja opętana jestem. Książkowo rzecz jasna. I jeżeli miałabym kiedyś trafić do jakiegoś nieba to mam nadzieję, że będzie to takie niebo czytelnicze:)
Bawi mnie... - życie i większość jego przejawów. Moja szklanka jest z tych, które zwykle są do połowy pełne. Nawet jak coś mi nie wychodzi to zwykle po chwili otrząsam się i jak Zorba z nabożną czcią i uśmieszkiem pod nosem stwierdzam: Jaka piękna katastrofa!
Charakter - mam. I to niełatwy. Dla innych głównie, bo uparta jestem niczym osioł. No i czasami wpadam w złość, ale to z rzadka.
Dom - Ha z ogródkiem, kotem na parapecie, psem drzemiącym przy kominku i wszystkimi, których kocham pod jednym dachem. Pełny ludzi... Tyle tylko, że na razie ten mój dom przenosi się czasem z miejsca na miejsce, bo my jesteśmy nomadami, nadal oszczędzającymi na własne cztery kąty. Ale reszta elementów pasuje, chociaż czasami nie ma ogródka, albo kominka, ale to drobiazgi. Podsumowując mogłabym zaśpiewać: a jeśli dom będę miał będzie w Sudetach koniecznie... A wtedy moi drodzy mam nadzieję, że będziecie tłumnie przyjeżdżać do mnie na wypoczynek...
Ekologia - ... Plastik do plastiku, papier do papieru, zgaś zbędną żarówkę i niech woda nie cieknie bez sensu. To takie moje własne wydanie ekologii. Myślę, że gdyby każdy taką zastosował było by całkiem nieźle.
Fantazja - O i to jaka! To z tej fantazji jako dziecko postanowiłam zostać pisarką i fantazjuje sobie tak do woli aż do dzisiaj:)
Gotowanie - O tak, uwielbiam! Ale bez ulepszaczy, bez kostek smaku, czasami grzeszę i używam rosołku, ale to tylko w wyjątkowych, podbramkowych sytuacjach. Uwielbiam piec ciasta, ciasteczka, drożdżówki, ostatnio nawet chleb sama zaczęłam piec. Teraz zaczęłam głowić się nad jadłospisem na Boże Narodzenie, co widząc mój małżonek uniósł brwi do góry i zapytał: czy na pewno zdążysz, bo przecież mamy już połowę października...
Humor - Lek na całe zło. Ten dobry oczywiście. A tym którzy mają poczucie humoru żyje się łatwiej. Tak wynika z moich obserwacji.
Ideał - Mój mąż:):):) tak naprawdę to chyba gdyby trafił się taki twór, który byłby stuprocentowym ideałem to byłby to najnudniejszy osobnik jaki istniał. O weźmy na przykład Dawida, Michała Anioła, niby ideał, ale też można byłoby się przyczepić co do niektórych jego atrybutów, hi hi.
Jestem żoną, mamą, córką, przyjaciółką... No człowiekiem jestem najzwyczajniejszym.
Kościół - Bardzo ładny budynek... Zwykle duży... A tak na poważnie bywam, ale z rzadka. Uwielbiam za to zwiedzać i podziwiać witraże, ogromność i sklepienia. Gdy tak w ciszy przystanie się i spojrzy w górę, zerknie się na światło wpadające przez kolorowe szybki witraży wtedy rzeczywiście czuje się bliskość Boga.
Latanie - Wesołe miasteczko... To z dzieciństwa. To były najpiękniejsze loty! Karuzela łańcuchowa i diabelski młyn.. A i wołanie Panie pilocie dziura w samolocie:)Latać zdarzało mi się jeszcze w w snach, ale zwykle budziłam się zlana potem, bo po takim locie spadałam w otchłań. Niezbyt to było miłe.
Łzy - leję obficie i z radości, i ze smutku. Jestem z tych które wzruszają się nad powieściami i na filmach. Patrząc na to co napisałam powinnam chyba sprawić sobie chusteczkę koniecznie z mereżką, bo to tak romantycznie brzmi!
Malownicze - oczywiście moje książkowe miasteczko! I wszystkie inne, sudeckie, które zapadły mi w serce, bo co jak co, ale malownicze to one są.
Niezapomniane - pierwszy pocałunek, oczy mojego męża gdy po raz pierwszy na siebie popatrzyliśmy, widok morza (bo ja po raz pierwszy nad morze pojechałam jako zupełnie dorosła osoba), pierwsze spojrzenie na dzieci i dotyk pereł, które poczułam w dłoni po wybudzeniu się z narkozy w szpitalu i natychmiast po tym dłoń mojego męża... wiele takich rzeczy, z których po prostu składa się życie.
Odwiedzam przyjaciół, rodzinę, Sudety, blogi książkowe i kulinarne, bibliotekę, sąsiadów, starsze panie... O mogłabym tak długo jeszcze wymieniać...
Polityka - wybory - byłam, polityków głównych kojarzę i bliższej znajomości z tym tematem nie zamierzam zawierać. Wystarczy, że od czasu do czasu przejrzę Onet i obejrzę dziennik.
Rodzina - Rodzina, rodzina, rodzina, ach rodzina.
Rodzina nie cieszy, nie cieszy, gdy jest,
Lecz kiedy jej nima
Samotnyś jak pies. Otóż z końcówką refrenu się zgadzam, ale z początkiem absolutnie nie.Rodzina to ludzie bez których nie wyobrażam sobie życie. Niekoniecznie spokrewnieni ze mną. I zwierzaki bez których nie byłoby to pełne stadło.
Seks - Znam i cenię:)
Święta - Boże Narodzenie po prostu kocham. Bo to takie rodzinny i ciepły czas. I rodzinę można w jednym miejscu zgromadzić i ludzie jakby częściej się uśmiechają i choinkę można ubrać i powzruszać się i nikt się nie dziwi, że łezka się w oku kręci... No i kolędy można pośpiewać mimo, że śpiewać się nie umie:) Resztę świąt też lubię, ale Boże Narodzenie to mój faworyt.
Tajemnica - Tajemnica. To jest właśnie tajemnica:)
Urok - można rzucić. Podobno moja prababka to umiała. Ja mam nadzieję, że odziedziczyłam po niej zdolności i mogę rzucać same dobre uroki - tak jak w Uroczysku się to miało dziać.
Wierność - bezwzględna, podstawa zaufania.
Zwierzęta - pełnoprawni członkowie rodziny, najwierniejsi przyjaciele.Niesamowici indywidualiści.
Żałuję... że czasami byłam zbyt mało stanowcza, że liście laurowe nie rosną w naszym klimacie tylko we Włoszech i Francji, że zwierzaki nie mają tak długiego życia jak my i trzeba się z nimi żegnać, że czasami ludzie są źli... Ot i samo życie.
Mam przyjemność wraz z Autorką zaprosić Was do udziału w konkursie. Do wygrania będą jeszcze cieplutkie, dwa egzemplarze najnowszej powieści "Okno z widokiem" - oczywiście z dedykacją :)

Gdzie można spotkać panią Magdę???? Na szlaku - to pewne!
To co napisała o sobie:
Magdalena Kordel (ur.1978 r.), autorka "48 tygodni" i bestselerowych powieści "Uroczysko" i "Sezon na cuda". W pisarstwie odnalazła swoje powołanie i sposób na życie. Uwielbia podróżować i czytać. Fascynuje ją kuchnia włoska i wszystko co jest związane z tym krajem.
Być może dlatego, że tak jak Włosi dużo mówi i lubi się śmiać – skrycie podejrzewa, że w poprzednim życiu musiała być Włoszką. Na równi z Italią kocha Dolny Śląsk i dlatego akcje swoich powieści osadziła w dolnośląskim miasteczku – Malowniczym, które jest zlepkiem wielu odwiedzanych przez nią corocznie miasteczek.
Prywatnie szczęśliwa żona, mama dwójki dzieci – Zuzy i Tymka. Kocha zwierzęta przyrodę, a przede wszystkim góry, które po ojcu (pochodził z Beskidu Niskiego) ma we krwi. Obecnie, jak to pisarki mają w zwyczaju pracuje nad kolejną powieścią i wspólnie z mężem kończy pracę nad przewodnikiem po Sudetach.
Abc...Magdaleny Kordel
Anty... - Antykwariat. No cóż teoretycznie wiem, że nie o to w tym słowie chodzi, ale miało być pierwsze skojarzenie, tak? I oto co mi się z miejsca nasunęło: antykwariat. Może to dlatego, że ja opętana jestem. Książkowo rzecz jasna. I jeżeli miałabym kiedyś trafić do jakiegoś nieba to mam nadzieję, że będzie to takie niebo czytelnicze:)
Bawi mnie... - życie i większość jego przejawów. Moja szklanka jest z tych, które zwykle są do połowy pełne. Nawet jak coś mi nie wychodzi to zwykle po chwili otrząsam się i jak Zorba z nabożną czcią i uśmieszkiem pod nosem stwierdzam: Jaka piękna katastrofa!
Charakter - mam. I to niełatwy. Dla innych głównie, bo uparta jestem niczym osioł. No i czasami wpadam w złość, ale to z rzadka.
Dom - Ha z ogródkiem, kotem na parapecie, psem drzemiącym przy kominku i wszystkimi, których kocham pod jednym dachem. Pełny ludzi... Tyle tylko, że na razie ten mój dom przenosi się czasem z miejsca na miejsce, bo my jesteśmy nomadami, nadal oszczędzającymi na własne cztery kąty. Ale reszta elementów pasuje, chociaż czasami nie ma ogródka, albo kominka, ale to drobiazgi. Podsumowując mogłabym zaśpiewać: a jeśli dom będę miał będzie w Sudetach koniecznie... A wtedy moi drodzy mam nadzieję, że będziecie tłumnie przyjeżdżać do mnie na wypoczynek...
Ekologia - ... Plastik do plastiku, papier do papieru, zgaś zbędną żarówkę i niech woda nie cieknie bez sensu. To takie moje własne wydanie ekologii. Myślę, że gdyby każdy taką zastosował było by całkiem nieźle.
Fantazja - O i to jaka! To z tej fantazji jako dziecko postanowiłam zostać pisarką i fantazjuje sobie tak do woli aż do dzisiaj:)
Gotowanie - O tak, uwielbiam! Ale bez ulepszaczy, bez kostek smaku, czasami grzeszę i używam rosołku, ale to tylko w wyjątkowych, podbramkowych sytuacjach. Uwielbiam piec ciasta, ciasteczka, drożdżówki, ostatnio nawet chleb sama zaczęłam piec. Teraz zaczęłam głowić się nad jadłospisem na Boże Narodzenie, co widząc mój małżonek uniósł brwi do góry i zapytał: czy na pewno zdążysz, bo przecież mamy już połowę października...
Humor - Lek na całe zło. Ten dobry oczywiście. A tym którzy mają poczucie humoru żyje się łatwiej. Tak wynika z moich obserwacji.
Ideał - Mój mąż:):):) tak naprawdę to chyba gdyby trafił się taki twór, który byłby stuprocentowym ideałem to byłby to najnudniejszy osobnik jaki istniał. O weźmy na przykład Dawida, Michała Anioła, niby ideał, ale też można byłoby się przyczepić co do niektórych jego atrybutów, hi hi.
Jestem żoną, mamą, córką, przyjaciółką... No człowiekiem jestem najzwyczajniejszym.
Kościół - Bardzo ładny budynek... Zwykle duży... A tak na poważnie bywam, ale z rzadka. Uwielbiam za to zwiedzać i podziwiać witraże, ogromność i sklepienia. Gdy tak w ciszy przystanie się i spojrzy w górę, zerknie się na światło wpadające przez kolorowe szybki witraży wtedy rzeczywiście czuje się bliskość Boga.
Latanie - Wesołe miasteczko... To z dzieciństwa. To były najpiękniejsze loty! Karuzela łańcuchowa i diabelski młyn.. A i wołanie Panie pilocie dziura w samolocie:)Latać zdarzało mi się jeszcze w w snach, ale zwykle budziłam się zlana potem, bo po takim locie spadałam w otchłań. Niezbyt to było miłe.
Łzy - leję obficie i z radości, i ze smutku. Jestem z tych które wzruszają się nad powieściami i na filmach. Patrząc na to co napisałam powinnam chyba sprawić sobie chusteczkę koniecznie z mereżką, bo to tak romantycznie brzmi!
Malownicze - oczywiście moje książkowe miasteczko! I wszystkie inne, sudeckie, które zapadły mi w serce, bo co jak co, ale malownicze to one są.
Niezapomniane - pierwszy pocałunek, oczy mojego męża gdy po raz pierwszy na siebie popatrzyliśmy, widok morza (bo ja po raz pierwszy nad morze pojechałam jako zupełnie dorosła osoba), pierwsze spojrzenie na dzieci i dotyk pereł, które poczułam w dłoni po wybudzeniu się z narkozy w szpitalu i natychmiast po tym dłoń mojego męża... wiele takich rzeczy, z których po prostu składa się życie.
Odwiedzam przyjaciół, rodzinę, Sudety, blogi książkowe i kulinarne, bibliotekę, sąsiadów, starsze panie... O mogłabym tak długo jeszcze wymieniać...
Polityka - wybory - byłam, polityków głównych kojarzę i bliższej znajomości z tym tematem nie zamierzam zawierać. Wystarczy, że od czasu do czasu przejrzę Onet i obejrzę dziennik.
Rodzina - Rodzina, rodzina, rodzina, ach rodzina.
Rodzina nie cieszy, nie cieszy, gdy jest,
Lecz kiedy jej nima
Samotnyś jak pies. Otóż z końcówką refrenu się zgadzam, ale z początkiem absolutnie nie.Rodzina to ludzie bez których nie wyobrażam sobie życie. Niekoniecznie spokrewnieni ze mną. I zwierzaki bez których nie byłoby to pełne stadło.
Mała Madzia w objęciach siostrzyczki ...
Seks - Znam i cenię:)
Święta - Boże Narodzenie po prostu kocham. Bo to takie rodzinny i ciepły czas. I rodzinę można w jednym miejscu zgromadzić i ludzie jakby częściej się uśmiechają i choinkę można ubrać i powzruszać się i nikt się nie dziwi, że łezka się w oku kręci... No i kolędy można pośpiewać mimo, że śpiewać się nie umie:) Resztę świąt też lubię, ale Boże Narodzenie to mój faworyt.
Tajemnica - Tajemnica. To jest właśnie tajemnica:)
Urok - można rzucić. Podobno moja prababka to umiała. Ja mam nadzieję, że odziedziczyłam po niej zdolności i mogę rzucać same dobre uroki - tak jak w Uroczysku się to miało dziać.
Wierność - bezwzględna, podstawa zaufania.
Jak tu nie być wiernym przy takim mężczyźnie???
Zwierzęta - pełnoprawni członkowie rodziny, najwierniejsi przyjaciele.Niesamowici indywidualiści.
Żałuję... że czasami byłam zbyt mało stanowcza, że liście laurowe nie rosną w naszym klimacie tylko we Włoszech i Francji, że zwierzaki nie mają tak długiego życia jak my i trzeba się z nimi żegnać, że czasami ludzie są źli... Ot i samo życie.
Niestety też żałuję, tego, że moje spotkanie z Magdaleną Kordel dobiegło końca. Na całe szczęście pozostają ciepłe i pełne humoru mejle, a także możliwość zatopienia się w którejś z powieści ...
Pani Magdo bardzo dziękuję za mile spędzony czas :)
Pana Jakuba (męża pani Magdy) przepraszam za to, że jednak zdjęcie się zmieściło ;-)
Mam przyjemność wraz z Autorką zaprosić Was do udziału w konkursie. Do wygrania będą jeszcze cieplutkie, dwa egzemplarze najnowszej powieści "Okno z widokiem" - oczywiście z dedykacją :)

Jak można zdobyć powieść???
Wystarczy odpowiedzieć na pytanie:
Gdybyś miał/miała okazję wyjechać w góry i wybrać sobie nocleg w pensjonacie, czym byś się kierował/a przy wyborze? Bez czego nie możesz się obyć, a co Ci przeszkadza? Swoją wypowiedź uzasadnij.
Najlepsza wypowiedź zostanie wybrana przez panią Magdę.
Będzie mi miło jeśli wspomnicie o konkursie na własnych blogach.
Osoby, które nie posiadają bloga proszę o pozostawienia adresu mailowego.
Osoby, które nie posiadają bloga proszę o pozostawienia adresu mailowego.
Wyniki 31 października br.
Zapraszamy
Pani Magdo, jest mi niezmiernie miło, że zechciała Pani poświęcić mi swój cenny czas, bardzo dziękuję. Dziękuję też za wszystkie powieści, które dotychczas Pani wydała, za to, że w każdej chwili mogę powrócić do niezwykłego Malowniczego...
Jednak przede wszystkim dziękuję za ...Pani wie za co :)
czwartek, 20 października 2011
Każdy ma takie swoje okno...
Okno z widokiem to powieść pełna zagadek i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Przeszłość miesza się z teraźniejszością, przez wiele lat skrywane sekrety rodzinne wychodzą na jaw.
Autor: Magdalena Kordel
Wydawnictwo: SOL
Wydano: 19.10.2011
stron : 304
okładka: miękka
Magdalena Kordel jest mi dobrze znaną pisarką. Choć czasem mnie zaskakuję, czasem ze złości, to zazwyczaj jej książki mają to do siebie, że przede wszystkim gwarantują dobrą zabawę. Autorka ma poczucie humoru, które rewelacyjnie przenosi z życia codziennego na karty nowych powieści. Nie wiem dlaczego, ale sięgając po kolejne książki wiem, że gwarantują mi rozrywkę, optymizm, ale przede wszystkim chwilę zapomnienia. Dlaczego chwilkę? Dlatego, że Magda Kordel czaruję swych czytelników, sprawia, że jej książki wciągają i nie da się ich odłożyć, pochłania się je w bardzo krótkim czasie. Trochę szkoda, że nie idzie się nimi po delektować. Znalazłam jednak sposób, wracam do nich zawsze wtedy, gdy jestem zmęczona i potrzebuję odskoczni i gwarantowanego poczucia humoru. W książkach Kordel tego nie brakuje.
Najnowszą powieść pani Magdaleny "Okno z widokiem" przeczytałam z największą przyjemnością...
Chętnie powróciłam do uroczego miasteczka w Sudetach o wdzięcznej nazwie Malownicze. To właśnie tam nad mieszkańcami czuwa Anioł oraz święty Antoni, który stoi na rozdrożu. Młodsze pokolenie najbardziej z dzieciństwa pamięta diabła z babcinych opowiadań.
"Jedyne co mnie dziwiło, to wątpliwe sąsiedztwo, jakie sobie wybrał. Bo w kapliczce stała figurka świętego Antoniego. A jak wiadomo, diabeł i rzeczony święty byli zażartą konkurencją. "
Nikt z mieszkańców nie przeczuwa, że pewnego dnia pojawi się inwestor, chcący zniszczyć kapliczkę, która stoi od wielu lat. Mieszkańcy są bezradni. Kiedy w Malowniczym pojawia się niespodziewanie wnuczka Matyldy, wszyscy pokładają w niej ostatnie nadzieje. Czy Róży uda się uratować swego ulubionego patrona ? Co sprawiło, że postanowiła odwiedzić babcię akurat w tym czasie? Czy uda się jej odkryć kim jest tajemniczy inwestor, a może przekona Antoniego i tego od czarnych mocy, by pomogli w ocaleniu tego urokliwego kawałka ziemi?Co z tym wszystkim ma wspólnego proboszcz? Zachęcam do lektury, z pewnością się tego wszystkiego dowiecie, ba a nawet dużo więcej. Ta książka to jedno wielkie pasmo niespodzianek z czasów teraźniejszych jak i tych już zamierzchłych...
Osoby, które spodziewają się kontynuacji "Uroczyska" i "Sezonu na cuda" muszę niestety rozczarować. Autorka z pewnością zabiera nas do znanego nam z wcześniejszych powieści Malowniczego, ale opisuje nam całkiem nowe zdarzenia, przedstawia innych bohaterów, choć muszę przyznać, że o tych nam już znanych z pewnością nie zapomniała. Miło było odwiedzić Maję, choć szczerze mówiąc miałam nadzieję, że dowiem się co u niej słychać, jednak Magdalena Kordel poskąpiła mi tej wiedzy. Wynagrodziła mi to rozczarowanie wątkiem o wykopaliskach archeologicznych. Stworzyła fantastyczne, od razu dające się lubić postaci. Nie zapomniała tez o czarnych charakterach, jednak rozbroiła mnie całkowicie policjantami, takimi prosto ze starych, dobrych dowcipów.
Z pewnością nie można "Okna z widokiem" zaliczyć do lektur wymagających myślenia, ale na pewno do powieści z świetnymi dialogami, ogromną dawką humoru, a przede wszystkim z rewelacyjnymi porównaniami i tekstami. Nie zabraknie niespodzianek, duchów, sensacji, ale także bardzo małej (dlaczego tak mało?) daweczki miłości i romansu. Choć czasem autorka zafundowała nam "cudowne" rozwiązania i zbiegi okoliczności, to mnie osobiście wcale to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie. Pamiętajmy, że każdy z nas ma swojego Anioła Stróża, świętego czuwającego, czy choćby szczęście, które czasem daje nam szansę. Być może kiedyś sami dojdziemy do kapliczki na rozdrożu, bądź otrzymamy jeszcze jedną małą szansę na takie nasze "okno z widokiem". Któż to wie? Los, potrafi zaskoczyć, pamiętajmy o tym...
Podsumowując, Magdalena Kordel absolutnie mnie nie rozczarowała, świetnie się bawiłam, spędziłam miłe chwile w świetnym towarzystwie. Odwiedziłam znane mi już miejsca, a że czasem bywało pod górkę? Samo życie, które bywa zmienne jak pogoda.
Nie mogę nie wspomnieć o okładce, która znacznie się różni od poprzednich powieści autorki, ta jest ciepła, intrygująca, w pięknych stonowanych barwach. Ma się ochotę otworzyć to okno i dostać do Malowniczego, które jak się domyślam widnieje w oddali...
Polecam, polecam, polecam. Idealna powieść na wieczór, który chce się spędzić w przepięknym miejscu, w doborowym towarzystwie i odkrywając tajemnicę za tajemnicą. Jednak książka przede wszystkim jest cudownym lekiem na poprawę humoru.
Ps. Nie słuchajcie mnie, przyznaję się - jestem nieobiektywna, zapatrzona w autorkę i przekupiona ;-)
A może sami się przekonajcie czy tak jest?
Dziękuję Pani Magdo.
Dziękuję Pani Lidko.
Autor: Magdalena Kordel
Wydawnictwo: SOL
Wydano: 19.10.2011
stron : 304
okładka: miękka
Magdalena Kordel jest mi dobrze znaną pisarką. Choć czasem mnie zaskakuję, czasem ze złości, to zazwyczaj jej książki mają to do siebie, że przede wszystkim gwarantują dobrą zabawę. Autorka ma poczucie humoru, które rewelacyjnie przenosi z życia codziennego na karty nowych powieści. Nie wiem dlaczego, ale sięgając po kolejne książki wiem, że gwarantują mi rozrywkę, optymizm, ale przede wszystkim chwilę zapomnienia. Dlaczego chwilkę? Dlatego, że Magda Kordel czaruję swych czytelników, sprawia, że jej książki wciągają i nie da się ich odłożyć, pochłania się je w bardzo krótkim czasie. Trochę szkoda, że nie idzie się nimi po delektować. Znalazłam jednak sposób, wracam do nich zawsze wtedy, gdy jestem zmęczona i potrzebuję odskoczni i gwarantowanego poczucia humoru. W książkach Kordel tego nie brakuje.
Najnowszą powieść pani Magdaleny "Okno z widokiem" przeczytałam z największą przyjemnością...
Chętnie powróciłam do uroczego miasteczka w Sudetach o wdzięcznej nazwie Malownicze. To właśnie tam nad mieszkańcami czuwa Anioł oraz święty Antoni, który stoi na rozdrożu. Młodsze pokolenie najbardziej z dzieciństwa pamięta diabła z babcinych opowiadań.
"Jedyne co mnie dziwiło, to wątpliwe sąsiedztwo, jakie sobie wybrał. Bo w kapliczce stała figurka świętego Antoniego. A jak wiadomo, diabeł i rzeczony święty byli zażartą konkurencją. "
Nikt z mieszkańców nie przeczuwa, że pewnego dnia pojawi się inwestor, chcący zniszczyć kapliczkę, która stoi od wielu lat. Mieszkańcy są bezradni. Kiedy w Malowniczym pojawia się niespodziewanie wnuczka Matyldy, wszyscy pokładają w niej ostatnie nadzieje. Czy Róży uda się uratować swego ulubionego patrona ? Co sprawiło, że postanowiła odwiedzić babcię akurat w tym czasie? Czy uda się jej odkryć kim jest tajemniczy inwestor, a może przekona Antoniego i tego od czarnych mocy, by pomogli w ocaleniu tego urokliwego kawałka ziemi?Co z tym wszystkim ma wspólnego proboszcz? Zachęcam do lektury, z pewnością się tego wszystkiego dowiecie, ba a nawet dużo więcej. Ta książka to jedno wielkie pasmo niespodzianek z czasów teraźniejszych jak i tych już zamierzchłych...
Osoby, które spodziewają się kontynuacji "Uroczyska" i "Sezonu na cuda" muszę niestety rozczarować. Autorka z pewnością zabiera nas do znanego nam z wcześniejszych powieści Malowniczego, ale opisuje nam całkiem nowe zdarzenia, przedstawia innych bohaterów, choć muszę przyznać, że o tych nam już znanych z pewnością nie zapomniała. Miło było odwiedzić Maję, choć szczerze mówiąc miałam nadzieję, że dowiem się co u niej słychać, jednak Magdalena Kordel poskąpiła mi tej wiedzy. Wynagrodziła mi to rozczarowanie wątkiem o wykopaliskach archeologicznych. Stworzyła fantastyczne, od razu dające się lubić postaci. Nie zapomniała tez o czarnych charakterach, jednak rozbroiła mnie całkowicie policjantami, takimi prosto ze starych, dobrych dowcipów.
Z pewnością nie można "Okna z widokiem" zaliczyć do lektur wymagających myślenia, ale na pewno do powieści z świetnymi dialogami, ogromną dawką humoru, a przede wszystkim z rewelacyjnymi porównaniami i tekstami. Nie zabraknie niespodzianek, duchów, sensacji, ale także bardzo małej (dlaczego tak mało?) daweczki miłości i romansu. Choć czasem autorka zafundowała nam "cudowne" rozwiązania i zbiegi okoliczności, to mnie osobiście wcale to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie. Pamiętajmy, że każdy z nas ma swojego Anioła Stróża, świętego czuwającego, czy choćby szczęście, które czasem daje nam szansę. Być może kiedyś sami dojdziemy do kapliczki na rozdrożu, bądź otrzymamy jeszcze jedną małą szansę na takie nasze "okno z widokiem". Któż to wie? Los, potrafi zaskoczyć, pamiętajmy o tym...
Podsumowując, Magdalena Kordel absolutnie mnie nie rozczarowała, świetnie się bawiłam, spędziłam miłe chwile w świetnym towarzystwie. Odwiedziłam znane mi już miejsca, a że czasem bywało pod górkę? Samo życie, które bywa zmienne jak pogoda.
Nie mogę nie wspomnieć o okładce, która znacznie się różni od poprzednich powieści autorki, ta jest ciepła, intrygująca, w pięknych stonowanych barwach. Ma się ochotę otworzyć to okno i dostać do Malowniczego, które jak się domyślam widnieje w oddali...
Polecam, polecam, polecam. Idealna powieść na wieczór, który chce się spędzić w przepięknym miejscu, w doborowym towarzystwie i odkrywając tajemnicę za tajemnicą. Jednak książka przede wszystkim jest cudownym lekiem na poprawę humoru.
Ps. Nie słuchajcie mnie, przyznaję się - jestem nieobiektywna, zapatrzona w autorkę i przekupiona ;-)
A może sami się przekonajcie czy tak jest?
Dziękuję Pani Magdo.
Dziękuję Pani Lidko.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




