sobota, 15 stycznia 2011

"Jak to robią twardzielki" Mariola Zaczyńska

Twardzielki... Kochają, płaczą, przyjaźnią się i rozpaczają, jak my wszyscy. Tylko bardziej! I, jak przychodzi co do czego, tęsknią do... silnych męskich ramion. Problem w tym, że faceci boją się twardzielek. Jak na komedię przystało, przez powieść przewija się prawdziwa plejada twardzielek i twardzieli, których perypetie bawią do łez, ale i do łez wzruszają. 






Wydawnictwo: SOL
Wydano: 2010
stron :297

Mariola Zaczyńska - nigdy nie czytałam żadnej książki tej autorki, debiutowała książką "Gonić króliczka". 
"Jak to robią twardzielki" to książki z serii Monika Szwaja poleca! którą to bardzo lubię. Jest to seria jak ja to mówię z uśmiechem, bo humoru w nich nie brakuje.

 Teraz padło na "Jak to robią twardzielki", historia trzech kobiet : Brysi, Gosi i Sabiny, które z pozoru są twardo stąpającymi po ziemi kobietami.
Brysia czyli Brygida, policjantka, mieszka z mamą i jej psiakami. W pracy fajny kumpel, w życiu prywatnym niezastąpiona przyjaciółka, niestety póki co nie trafiła na swoją druga połówkę.
Gosia - dziennikarka, piękna, wolna i samotna. Nastawiona do życia bojowo, uparta singielka, choć zaczyna jej dokuczać samotność. 
Sabina - wychowywana przez ciocię, wyrosła na wspaniałą i mądra kobietę, niestety  z wczesnego dzieciństwa, kiedy to wychowywała ją matka wyniosła same kompleksy. Jako jedyna z przyjaciółek - muszkieterek ma narzeczonego i w najbliższym czasie planują ślub. 
Co łączy te kobiety???? przede wszystkim niezawodna przyjaźń, to ,że próbują być twarde, uparte i się wspierać. Niestety los płata figle i z tych figli śmiałam się do łez!!!!!! 

Jak tu najszybciej podsumować książkę??????? może tak : z ogromną dawką  humoru !!!!!! 
Tak, tak humoru w niej nie brakuje, po ciężkim dniu, udało mi się odprężyć i nieźle pośmiać!!!!Autorka ma świetne pomysły na to by rozbawić czytelnika. Płakałam ze śmiechu, zabawne historie, wpadki czy też fajne dialogi to coś co lubię i tego mi tu nie zabrakło!!!
"Jak to robią twardzielki"  polecam wszystkim, którzy uwielbiają się śmiać!!!!Polecam też tym. którzy kochają konie, psy i pająki - tych nie brakuje w powieści ....
Książka na pochmurne, depresyjne wieczory jest idealna!!! Osobiście kiedyś do niej powrócę i postaram się o debiutancką książkę autorki. 


Ps. Autorce dziękuję za Sabcię, rzadkością jest by w literaturze odnaleźć to imię.


Książkę otrzymałam od Pani Lidki z Wydawnictwa SOL - bardzo dziękuję !!!!!!!!!

piątek, 14 stycznia 2011

Dla miłośników kociaków !!!

Powstało fajne miejsce w sieci, mianowicie spis blogów osób, które mają koty :O)
Zapraszam TUTAJ

a także bezpośrednio do KOTŁOWNI

"Nakarmić wilki" Maria Nurowska

Kasia, absolwentka warszawskiej SGGW, przyjeżdża w Bieszczady, by zebrać
materiał do pracy doktorskiej o wilkach. W stacji naukowej przebywają
już Olgierd i Marcin. Mężczyźni nie wierzą, że ich nowa towarzyszka
wytrzyma trudy życia w lesie. Kasia jednak okazuje się osobą nie tylko
odporną na niewygody, ale też wyjątkowo odważną. Pierwsza nocna
obserwacja wilków staje się początkiem wielkiej fascynacji Katarzyny, a
kolejne, coraz bliższe spotkania z watahą sprawiają, że między
dziewczyną a wilkami wytwarza się niemal mistyczną więź. 




Wydawnictwo: Wab
Wydano: 2010
stron : 253


Jakiś czas temu obejrzałam wywiad w porannym programie TVN z Marią Nurowską oraz panią Kasią. Opowiadały o pasji, o lesie i leśnictwie, o wilkach, obie mówiły bardzo interesująco i zachęcająco. Pani Maria zachęcała do przeczytania książki, gdyż oparta jest w głównej mierze na przeżyciach, doświadczeniach pani Kasi oraz jak dobrze pamiętam na wspomnieniach autorki. Postanowiłam już wtedy, że gdy tylko nadarzy się okazja sięgam po tą książkę, udało się wypożyczyć z biblioteki.

"Nakarmić wilki" to historia młodej pani magister - Katarzyny, która zbiera materiały do swojej pracy doktorskiej o wilkach. Trafia w Bieszczady, gdzie mieszka w drewnianej chałupie bez łazienki i prądu, za to w towarzystwie Marcina i Olgierda. Z czasem zostają przyjaciółmi.

Kasia próbuje zebrać materiały, całymi dniami znika w lesie, tropi, obserwuje. Pewnego dnia trafia na szczenięta wilków, postanawia obserwować zachowanie watahy. Między nią, a tą grupą wilków naradza się mistyczna więź. 


Książka na dłuższy wieczór, nie potrafiłam jej odłożyć. Bardzo ciekawie napisana, wciągająca i niesamowita!!!!!!Świetne opisy przyrody, poczułam się tak jakbym sama kroczyła po tych lasach, wśród zwierzyny leśnej. Autorka nie zanudzała dłuuugimi i nic nie obchodzącymi zwykłego laika opisami, wszystko było wyważone i interesujące. Bardzo podobały mi się dni obserwacyjne, kiedy to Kasia siedziała na drzewie i obserwowała watahę , coś niesamowitego!!!!W książce jest też opisana niezwykła przyjaźń młodych ludzi z małą nutką miłości...
Zakończenie...no cóż .....koniecznie musicie przeczytać. 
Polecam, oczywiście ,że polecam !!!! komu??? każdemu kto kocha faunę,  florę ,góry i przygody, bo to spotkanie z wilkami musiało być niesamowitą przygodą :O)


Cytaty:

„Każdy z nas nosi w sercu wiele wilków: miłość, gniew, odwagę, strach.... Przeżyją tylko te, nakarmisz.”

czwartek, 13 stycznia 2011

"Uciec przed cieniem" Ewa Kopsik

Młoda kobieta nie może znaleźć swojego miejsca w środowisku śpiewaków operowych, w którym z konieczności obraca się, będąc żoną artysty. Ma zaniżoną samoocenę, cierpi na depresję i lęk przed utratą bliskiej osoby. Nieprzystosowana do życia jest emocjonalnie uzależniona od męża. Wolność urasta w jej oczach do rangi problemu. Coraz częściej dopada ją ponure wspomnienie z dzieciństwa, które potęguje zły nastrój. Czy zdoła przed nim uciec i zacząć wszystko od nowa?





Wydawnictwo: NovaeRes
Wydano: 2010
stron :341

"Uciec przed cieniem" to debiutancka powieść  Ewy Kopsik. Jest to powieść psychologiczna, świetnie opisana i  rewelacyjnie przekazana.


Narratorem książki jest młoda kobieta, zamknięta w sobie, nieśmiała, żyjąca w cieniu męża - artysty. Kobieta ta całe życie żyje z boku mężczyzn, daje się im zdominować, podporządkowuje się im całkowicie. Czy jest szczęśliwa???? raczej nie, prześladują ją wspomnienia z dzieciństwa. Pewne wydarzenia powodują,że staje się osobą nieszczęśliwą , płochliwą , nieśmiałą, strachliwą i żyjącą w cieniu innych osób, które to całkowicie ją wykorzystują. Autorka przenosi nas w lata 80-te kiedy to zostaje ogłoszony stan wojenny w Polsce, główna bohaterka wyjeżdża wraz z mężem do Wiednia, gdzie mieszka przez kilka lat. Wspomnienia dzieciństwa narastają , mnożą się i w pewnym sensie zmuszają narratorkę do powrotu do Polski, do miejsca swojego dzieciństwa, gdzie próbuje odnaleźć prawdę i samą siebie.

Pani Ewa niesamowicie opisuje wydarzenia, działając bardzo silnie na wyobraźnię. Gdy już myślałam,że wiem co będzie dalej, fabuła nagle się zmieniła, więc przestałam się domyślać i poddałam się autorce, tak jak narratorka. Pani Ewa Kopsik poruszyła dość ważny temat emigracji Polaków, którzy wyjeżdżają "za chlebem". Opisała dokładnie jak traktują obcokrajowców, jak ciężka jest praca za granicami naszego kraju i jakie zdanie mają o nas inni. Cieszę się,że nie musiałam się przenosić do Włoch czy Francji, a wybór właśnie padł na Austrię. Dowiedziałam się też , jak wyglądały lata 80-te w Polsce, czyli kolejki, brak towaru na półkach, kartki, polityka kraju, wszystko to działo się wtedy gdy byłam małą dziewczynką i niewiele pamiętam z tego okresu.
Książka czyta się niezwykle przyjemnie, ale w wielkim skupieniu. Krótko mówiąc niesamowita książka, mam nadzieję,że będzie jakaś kontynuacja, gdyż zakończenie mnie zaskoczyło!!!!!
Książkę z czystym sumieniem polecam tym , którzy czytają powieści psychologiczne, ja z przyjemnością sięgnę po kolejne książki pani Ewy.

Cytaty :

„Pozostały mi marzenia - lśniąca, lecz niewidoczna ozdoba nudnego życia”

„Rzeczywistość jest chaosem i mozaiką zbrodni na różnych poziomach, od zwykłych fizycznych, poprzez emocjonalne, uczuciowe, a skończywszy na literackich”

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Novae Res - za co ogromnie dziękuje !!!!!