piątek, 14 października 2011

Nowy nabytek i ...

Nowy stosik od wydawnictw: Drzewo laurowe, Świat Książki i Działkowiec :) Dziękuję paniom: Urszuli, Bognie i Monice.


Jakiś czas temu pisałam o zarwanych szafach, półkach itp.
Tak, tak, mąż tak truł, w końcu wpakował mnie do samochodu, zawiózł do sklepu i kazał wybrać :/
No cóż, sama już baaaaaardzo dłuuuugo kupowałam ten regał :(
Już jest w domku, no ba!!! Najważniejszy członek rodziny musiał sprawdzić czy wszystko gra!!!!







Jednak została półka "specjalna" 

Jeszcze zostały do po segregowania książki w piwnicy, ale to już po moim powrocie...Właśnie zapomniałabym o kilku sprawach :)
1. Nadal zapraszam wraz z panią Małgorzatą Kursą do wzięcia udziału w konkursie o TUTAJ

2. Czas nadal jakoś baaaardzo mi się kurczy i nie potrafię się zorganizować, czytam, ale mało. Postaram się to zmienić. 

3. Listopad zbliża się wielkimi krokami...co to oznacza? Ano oznacza przerwę blogową. Pojawi się TYLKO   ABC . Mam nadzieję, że choć tyle mi się uda. Czeka mnie wyjazd, jestem zmuszona zrobić przerwę w blogowaniu i odwiedzaniu Waszych blogów :( Mam nadzieję, że nie zapomnicie o mnie....

4. Niedługo 100 000 :o) na liczniku, pierwsza osoba, która prześlę Prt - zrzut otrzyma niespodziankę :)

środa, 12 października 2011

Pokoleniowy czar...

„Matki, żony, czarownice” to historia mądrych i zaradnych kobiet, które powinny odnosić w życiu same sukcesy, a bywały skazane na porażkę jedynie dlatego, że kochały. To książka o miłości i zdradzie, ale przede wszystkim o wielkiej tajemnicy. 


Autor: Joanna Miszczuk 
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Wydano: 2011
stron : 496
okładka: miękka 




Joanna Miszczuk stworzyła niesamowitą, niepowtarzalną, owianą wielką tajemnicą historię. Z początku przeraziły mnie przeskoki pokoleniowe, z czasem zrozumiałam, że jest to konieczne i ma swój urok... 
"Matki, żony, czarownice" to nie bajka o magii, tylko samo życie, które czasem potrafi splatać nam figla, zaskoczyć czy też zawieść. Los czasami daje nam w kość, lecz zdarza się, że stawia nam nowe cele, wyzwania,a potem głaszcze jak kota, by nas udobruchać. 
Głównej bohaterce książki Joanny Miszczuk na drodze staje samo życie. Życie, które zaczyna się sypać. Szczęśliwe, wręcz idealne małżeństwo przestaje istnieć. Joanna dość, że traci męża, najlepszego przyjaciela, to i pracę. Jej uporządkowany świat nagle się rozsypuje jak domek z kart. Jednak po burzy zawsze wychodzi słońce. Joanna dostaję od życia nową szansę, znajduję pracę, przenosi się do Berlina, przypadek sprawia, że odkrywa tajemnicę rodzinną...

Joanna Miszczuk stworzyła świetną powieść, od której ciężko się oderwać. Fajny i lekki styl autorki wręcz zachęcał do zagłębiania się w treść. Na początku, gdy zauważyłam, że autorka zabiera nas w podróż po  różnych wątkach i latach, byłam zawiedziona. Z czasem zrozumiałam, że było to wręcz konieczne i jak najbardziej okazało się przyjemnym doświadczeniem. Powieść tym samym nie wiała nudą, a zdecydowanie była  jedną wielką nutą tajemniczości. Któż z nas nie lubi rodzinnych tajemnic? Właśnie, większość z nas należy do osób ciekawych, których interesują losy innych. Wiele z osób tworzy własne drzewa genealogiczne, które niestety nie są na tyle dokładne, by opowiedzieć historię przodków. Joanna Miszczuk stworzyła historię kobiet z kilku pokoleń. Okazały się być silnymi, mądrymi i zaradnymi kobietami, które poświęciły swoje kariery, sukcesy na rzecz miłości. 
"...największym życiowym celem każdego człowieka jest być szczęśliwym. Prawdziwą sztuką zaś jest dokonać tego tak, aby inni byli szczęśliwi razem z tobą"
Czy warto było kochać? Czy miłość jest ważniejsza niż rodzina? Co wybrać - karierę czy miłość????Czy warto się poświęcać? Odpowiedź z pewnością znajdziecie w powieści.
Czego mi zabrakło? Być może bardziej rozwiniętego wątku o czarownicach, o latach, w którym gnębiono i palono kobiety na stosach, tylko za to, ze potrafiły leczyć ziołami...Za to świetnym dodatkiem okazały się być cudne plenery Francji, malarstwo czy też niezwykła historia romansu Marii Kalergis z Cyprianem Kamilem Norwidem. Joanna Miszczuk ujęła mnie swym stylem, pomysłowością i ciepłem, które bije z kart powieści.
Z pewnością sięgnę po kolejną powieść Autorki, Wam polecam "Matki, żony, czarownicę" jako wielopokoleniową sagę, po którą warto sięgnąć w te zimne, jesienne wieczory przy kubku herbaty i ciepłym kominku.





poniedziałek, 10 października 2011

Abc...Małgorzaty Kursy

Miło mi gościć niesamowicie interesującą pisarkę - Małgorzatę Kursę. Pani Małgosia twierdzi, że jest tylko gospodynią domową, myli się- jest świetną pisarką!



Pani Małgorzata dotychczas wydała dwie powieści:
* "Babska misja" -2010
* "Tajemnica sosnowego dworku" - 2010

 Niebawem ukażą się: 
*"Teściową oddam od zaraz" - październik 2011
* "Najlepsze jest najbliżej"- listopad 2011

To co o sobie pani Małgosia  napisała:
Urodziłam się ponad pół wieku temu i już od dziecka moim największym marzeniem było jedno – jak najszybciej dorosnąć, żeby móc wszystko. W tamtych czasach bowiem dzieci trzymano krótko i obowiązywały je głównie zakazy. Marzenie było głupie i spełniło mi się dziwnie. Dorosłam w końcu i okazało się, że zakazów też przybyło. Nie przybyło natomiast wzrostu i pozostałam rodzinnym kurduplem, co zaowocowało krzykliwością i gadulstwem, albowiem musiałam znaleźć jakiś sposób przetrwania.

W dzieciństwie zajmowałam się głównie wymyślaniem bardzo skomplikowanych historii, co moich rodziców doprowadziło do wniosku, że ich dziecko normalne nie jest i co zostało surowo zakazane. Potem poszłam do szkoły i odkryłam książki. Czytanie okazało się mniej pracochłonne niż fantazjowanie, pozostałam zatem przy nim na długi czas.

 Przerażona 6 latka w zakładzie fotograficznym


Po czym stałam się nastolatką. Był to proces męczący, obfitujący w okresy burzy i naporu, uciążliwy głównie dla rodziny. Dziś z obrzydzeniem patrzę na tamto dziewczę i dziwię się bardzo, że najbliżsi to wytrzymali. Moim ulubionym zajęciem było wtedy obnoszenie obrażonej miny i pretensje do całego świata.

Po czym zrobiłam krzywdę mojemu mężowi i wyszłam za niego. Osobiście uważam, że nabrał się na moje niewielkie gabaryty i rzewne spojrzenie krótkowidza. I dałabym mu medal, bo wytrzymuje ze mną już prawie trzydzieści lat. No, teraz ma łatwiej – w końcu nauczyłam się porządnie gotować i złagodziłam wymagania. Widocznie wiek wzmaga tolerancję.

 Zdjęcie ślubne


Dokonałam też wielkiego wyczynu i urodziłam córkę, co do dziś uważam za swoje największe osiągnięcie. I szczęśliwy traf dla męża, bo córka dokonała tego, co jemu się nie udało – wychowała mnie w końcu.

Mamunia i jej skarb

Muszę przyznać, że znalazłam u pani Małgosi podobną zaletę (albo wadę) GADULSTWO! :)

ABC...Małgorzaty J. Kursy
AGRESJA

Ludzi agresywnych unikam jak zarazy, bo są jak zły pies bez smyczy i kagańca – gryzą każdego. Moja osobista agresja objawia się przeważnie mamrotaniem pod nosem tzw. wyrazów, a wywołuje ją nadmiar głupoty bliźnich i politycy.

BARDZO

Bardzo brakuje mi Mamy, która odeszła dwa lata temu. Łączyła nas miłość i przyjaźń. Po śmierci Rodziców traci się status dziecka i bardzo trudno się z tym pogodzić.

CÓRKA

Mój największy skarb, duma i miłość. Obecnie gabarytowo wyższy ode mnie. Istota, która oduczyła mnie egoizmu i nauczyła odpowiedzialności. I obsługi komputera, co zaowocowało pisaniem.

DWOREK

Pewnie powinien mi się kojarzyć z moją drugą książką, ale dla mnie na zawsze pozostanie nim dom rodzinny mojej Mamy, w którym przyszłam na świat. Niewielka chałupa w Majdanie Królewskim, której ściany rozszerzały się, kiedy z różnych stron Polski zjeżdżała cała rodzina.

ENTUZJAZM

Doznaję go na widok jakiejś szczególnie upragnionej książki. Non stop towarzyszy mi w kuchni, bo lubię gotować, a osiąga szczyty, kiedy na kraśnickich ulicach uda mi się upolować zabawną sytuację lub odzywkę. Można powiedzieć, że zachowanie bliźnich wywołuje we mnie nieustający entuzjazm (głupie też, bo intryguje mnie granica naszej ludzkiej głupoty).

FORTUNA

Coś, co z pewnością istnieje, ale – jeśli przyjąć, że jest worem pieniędzy – uparcie mnie omija. I podobno szczęścia nie daje. Szkoda, chętnie bym spróbowała. W pakiecie ze szczęściem.

GADULSTWO

Cecha przypisana wszystkim Bliźniętom, więc i mnie nie ominęła. Przez większość miesięcy w roku gadam głównie do mojej kocicy Kropki, rodzina ma wolne, bo jest poza domem. Do rozmaitych sprzętów domowych też mówię, ale jeszcze żaden mi nie odpowiedział. Co mnie nie zniechęca.

HISTORIA

Ona wciąż się dzieje, tylko my tego nie dostrzegamy. Lubię słuchać opowieści starszych ludzi o ich młodości. I lubię mieć świadomość, że na mnie jako jednostkę złożyły się wady i zalety moich przodków.

IRYTACJA

Staram się być tolerancyjna (to też przychodzi z wiekiem), ale głupota i chamstwo to jest coś, co przekracza moje zdolności pojmowania świata. Wtedy się irytuję, co jest głupie i szkodliwe dla zdrowia, albowiem z głupotą nikt jeszcze nie wygrał.

JADŁOSPIS

W jadłospisie kuchennym moim numerem jeden jest rosół i tak już chyba zostanie. Literacki jest bardziej urozmaicony – od biografii aż do klasycznych kryminałów i wierszy księdza Twardowskiego. W telewizji najbardziej bym lubiła oglądać „Kabaret Starszych Panów” i „Piwnicę Pod Baranami”.

KRZYWDA

Przestałam ją odczuwać, kiedy doszłam do wniosku, że to nie jest to, co ktoś nam zrobił, tylko to, co przeżywamy, kiedy nam zrobił. Nie lubię się tak czuć, więc uznałam, że to ten ktoś ma problem, nie ja. Od tego momentu żyje mi się dużo przyjemniej.

LITERATURA

Ponieważ kochałam czytać, wszystkie lektury szkolne z okresu PRL-u mam zaliczone. Moje pokolenie wychowało się na Siesickiej, ja byłam śmieszka, więc szybko trafiłam na Joannę Chmielewską, padłam na kolana i tak mi zostało do dziś. Jej książki wyrobiły moje poczucie humoru.

ŁUT

Jak łut, to koniecznie szczęścia. Ja je chyba miałam, bo nie było bardziej ode mnie zdziwionej osoby, kiedy Grasshopper zgłosił chęć wydania „Babskiej misji”, a potem PROZAMI zaproponowało serię u siebie. Jeszcze większe zdziwienie budzi we mnie fakt, że te moje czytadła są tak łaskawie przyjmowane.

MARZENIA

Dostałam od życia więcej niż oczekiwałam. O czym ja jeszcze mogę marzyć? O zdrowiu i szczęściu dla najbliższych. I żeby te moje czytadła niosły czytelnikom choć odrobinę wytchnienia w tym zwariowanym, zagonionym świecie.

NATCHNIENIE

Do mnie nie przychodzi. Chyba, że tak określić moment, gdy pojawia się przede mną postać, melduje, jak się nazywa, co robi, jaki ma charakter i co jej się przydarzyło. Nigdy jeszcze nie zdarzyło mi się uczciwie opracować konspektu książki. Bohaterowie robią ze mną, co chcą, a ja to uczciwie zapisuję.

ODPORNOŚĆ

Małe jest odporne na wszystko. Musi, jeśli chce przetrwać w świecie dużych. Po pięćdziesięciu paru latach żywota dochodzę do wniosku, że jedynie na chamstwo nie jestem odporna.

PRIORYTET

Rodzina, dom, Kropka. I żebym nie skrzywdziła po drodze zbyt wielu ludzi. Bo pewnie kogoś mi się uda niechcący; w końcu nie żyję w próżni.

ROMANS

Coś, o czym z przejęciem czytywałam jako smarkate dziewczę. Klasyka – „Trędowata”; miałam straszny żal do losu, że nie przeznaczył mi roli Stefci, dopóki nie stwierdziłam, że jednak chyba wolę żyć. Osobiście romansu nie doświadczyłam.

SŁAWA

Nie mam pojęcia, co to takiego i chyba wolę pozostać w niewiedzy na ten temat. Parcie na szczyty jest pracochłonne, a potem często długo i boleśnie się spada. Lenistwo jest bezpieczniejsze.

TAJEMNICE

Psiakrew, chyba nie mam. A, nie. Mam jedną. W mojej rodzinie przez lata funkcjonowało tajemnicze słowo „apaja”. Przesłuchani na ten temat rodzice przyznali w końcu, że autorką określenia byłam ja. W bardzo zamierzchłej przeszłości spowodowałam panikę w rodzinie, domagając się „apaji”, po czym okazało się, że chodziło o herbatę.

ULEGŁOŚĆ

Cecha, którą wypycham na twarz, kiedy załatwiam sprawy urzędowe. Znakomicie się przydaje, szczególnie w połączeniu z wrażeniem zupełnego pogubienia. Urzędnicy kochają głupszych od siebie.

WRACAM

Coraz częściej do wspomnień. Do książek, które były dla mnie ważne. Do muzyki, która towarzyszyła mojej młodości. Do smaków, które kiedyś lubiłam.

ZAPLANOWANE

Ha, powiedz Panu Bogu o swoich planach, a Go rozśmieszysz… Bardzo bym chciała, żeby moje poczucie humoru dalej wygrywało z codziennością. I żebym mogła nim zarazić choć kilku czytelników. Ono naprawdę pomaga.

Dziękuję Pani Małgosi za wzięcie udziału w ABC, za cudowne i pełne optymizmu mejle, za książkę z przemiłą dedykacją. Dziękuję !


Pani Małgorzacie serdecznie dziękuję, było mi bardzo miło gościć na moim blogu :)

Już za dwa tygodnie kolejny gość, który posiada niesamowite poczucie humoru..

sobota, 8 października 2011

Klasyka, klasyka, klasyka

Lubię, lubię, lubię...
Kupiłam, bo Agnesto opowiedziała mi, że wydanie jest cudne, ilustracje śliczne, a przekonało mnie dodatkowo to, że książkę na rynek wypuściło Wydawnictwo Wilga. Wiadomo, ze to jedno z najlepszych wydawnictw, które wydają książeczki dla dzieci. Mają piękne okładki, bardzo dobry papier i rewelacyjne ilustracje :) Przystępną cenę.
Do klasyki jakoś specjalnie nie trzeba namawiać, Jan Brzechwa ma niezwykle piękne wiersze, z którymi warto, ba nawet trzeba zapoznać najmłodsze pokolenie. Mamy już rewelacyjne wydanie Wierszy Jana Brzechwy, pisałam o nim TUTAJ. Jednak klasyki nigdy za dużo! Muszę przyznać, że Miłosz jest zafascynowany obrazkami, wierszami i każe sobie je czytać :) Podejrzewam, że któryś zna już na pamięć, cieszy mnie to...

W książce:
  • Samochwała
  • Kaczka-dziwaczka
  • Leń
  • Żuk
  • Koziołeczek
  • Kwoka
  • Globus
  • Żaba
  • Skarżypyta
  • Jajko
  • Katar
  • Smok
  • Pająk i muchy
  • Na straganie

Cudne wydanie :)
Na stronie kolekcji można obejrzeć online - KLIK
Polecam małym i dużym, nieletnim i pełnoletnim :)
Dziś kupiliśmy Wiersze J. Tuwima :)


100 000 zbliża się wielkimi krokami - powodzenia :)